En toen begon ik weer ‘even’ met roken. Niet meteen nadat ik was gestopt met de filmmuziek voor Happy end van Frans Weisz, een project dat in een debacle eindigde, maar pas een maand daarna, begin maart. Er wachtte mij een vol seizoen en het lukte maar niet mijzelf aan te slingeren, terwijl ik toch ook heel opgelucht was dat ik de opdracht net voor de laatste noot had teruggegeven. Dat ik zoiets deed met een sms’je “en deze beslissing is onomkeerbaar” zegt veel over de situatie. En de situatie bleef kennelijk onder mijn huid zitten. Totdat ik na een jaar mijn eerste trek nam, de lekkerste ooit. Daarna ging het veel beter met me en kon de lente beginnen.

En de lente loopt nog door tot in de herfst. Dat is te danken aan Juneoer en Daniel, met wie het een feest was en is om mee te werken (en Annelies!) en ook omdat ik voorstelling heb geschreven waar ik erg blij mee ben en waar ik op door kan bouwen. ‘De mus’ heeft veel publiciteit gegenereerd en al loopt het niet storm in het land...‘There’s a place for us’.

Na een première is er altijd die vreemde stilte. Ooit holde je de volgende dag naar de Ako om de kranten op recensies te bekijken, want natuurlijk wil je dat iedereen van je houdt. Nu verschijnt alles later en druppelsgewijs, als de stukjes al geplaatst worden. Kunstredacties krimpen in en het theateraanbod is gigantisch. Nu had ik eerder drie interviews met NRC, het Parool en de Volkskrant, en was de Parade-versie al in de zomer gerecenseerd. Wat er alsnog is verschenen, daar kan ik mee leven. Lyrisch in het Noord-Hollands Dagblad, heel goed in Trouw en aardig in de Telegraaf (maar daar zit mijn publiek toch niet). Het Parool verschijnt in de week voor de Kleine Komedie in december (en belooft enthousiast te zijn). Wel nog een wat zurig stuk van Henk van Gelder, die weliswaar een hele column aan mij wijdde, maar waarvan de crux mij totaal ontging. Waar sommigen afhaken is het moment waarop ik mijn musical de nek omdraai en doe wat ik kan: liedjes zingen. Dat wordt als stijlbreuk gezien. Als het een echte musical zou zij geweest hebben ze gelijk, maar dat wil het natuurlijk niet zijn. Op het affiche is precies te zien waar de voorstelling over gaat: De ‘master of ceremonies’ in de gedaante van Juneoer met hoge hoed, met mij daarachter als weifelende figuur. Ambivalentie is het sleutelwoord bij het in de spotlights zetten van mijn leven. Daarmee zet ik vraagtekens bij deze tijd waarin persoonsverheerlijking hoogtij viert. (Trouwens de afgelopen week voortijdig Amandla Mandela verlaten. Juneoer en ik hielden het niet langer uit)

Ik heb het plan om volgend jaar in de reprise de voorstelling uit te bouwen, de tapes te vervangen door een vijf musici en drie achtergrond zangeressen. Dat gaat swingen.

Wat de stilte verhevigt is dat mijn vriend, kapitein op de grote vaart, al tijden op zee zit en dat het nog wel een maand duurt eer hij terug is. Dat is ook nog maar te bezien, want de eindbestemming Nigeria is een lastige, qua corruptie en dus eindeloze formaliteiten, geschuif met sloffen sigaretten en whisky. Bovendien kan het schip ook nog gekaapt worden. Verder kan ik iedereen een zeemansrelatie aanraden, want de niet-regelmaat houdt de boel fris, al breekt het me soms wel eens op. En hem ook. Het zijn eigenlijk de momenten dat je ergens van geniet en die je dan juist wil delen. Wat-ie wel in zijn zak kan steken is het lied ‘Als je terugkomt’ en dat een plek in de voorstelling heeft. Ik schreef het in een dag, wat voor mij heel snel is, en het is dan ook uit het hart.

Het erf bestier ik nu met mijn lieve buurvrouw en mijn schoonouders, die werkelijk ongelooflijke aanpakkers zijn. Ze moeten wel eens even slikken bij het een en ander hier, maar ze hebben een open geest. Ze kregen een brok in de keel op de première, tijdens het zeemanslied. En natuurlijk, het zal je maar overkomen dat een schoonzoon je kind bezingt ten overstaan van de kunstelite in de grote stad. O ja, ik heb er nu ook een oma bij. Die had ik zover ik mij kan heugen niet (ja, ik herinner mij vaag een strenge vrouw in een cashmere jurk, want die was heel zacht) Dat mijn schoonouders mensen zijn uit een heel ander milieu en dat het klikt is erg bijzonder. Dat is nog eens integratie, iets dat volgens mij in wezen een milieukwestie is. Net zoals mijn samenwerking met Juneoer dat ook is. Wat hem momenteel gebeurt is hij in contact komt met een andere wereld, een wereld met nieuwe mogelijkheden, via de overeenkomsten die we hebben: het zingen en spelen. Geen opgelegde  symbiose van blank en zwart (ik ga echt niet opeens op een Salsa-cursus en June hoeft geen hutspot te leren maken), maar op een vanzelfsprekende manier je leven verrijken met dat van een ander. Dat is ook wederkerig en ik wordt daar dan ook heel vrolijk van. Mijn schoonouders genieten natuurlijk ook van de aanwezigheid van een aantal BNers om mij heen (mijn zus ook trouwens), maar ze zien ook hoe veel werk en energie het vergt om een voorstelling te maken, en hoe een voorstelling zich kan ontwikkelen. Daar genieten ze van, denk ik. Daarbij schroeven ze het decor in elkaar en wordt de was gestreken. Neem ook jonge schoonouders!

Op de dag van de première liep ik met June over de Willemsparkweg. We kwamen de winkel uit met een mooi grijs pak voor hem, want hij wilde voor het eerst van zijn leven wel eens zijn Urban kloffie verruilen voor een maatkostuum. Hij verzuchtte met een gelukzalige glimlach dat de musical en het echte leven zo mooi in elkaar overliepen, dat het een geheel was en dat hij er zo trots op was. Ik was ontroerd en voelde me Henry Higgins, al was ik  niet van plan mijn Eliza na het bal weg te sturen, zoals ik dat in de voorstelling met hem doe. Ik heb er een vriend bij. Terwijl ik dit schrijf ligt romantiek op de loer, maar dat kan mij niet schelen.

Nu moet ik stoppen, want ze komen de beerput legen. We hebben geen riolering, maar een sceptic tank, die al maanden tot aan rand vol zit en verschrikkelijk stinkt. Na zo’n periode werkt dat ook helend, je stront afvoeren, lades en kasten opruimen, blad harken en dan weer door. Tot later.